فیلم داریم تا فیلم. یه فیلمی هست که سراسر وقت پر کنی و بی محتوایی هست و یه فیلمی هم هست که شاید حرفی برای گفتن داشته باشه.
راستش رو بخواهید من هرگز جنگ ستارگان و ترمیناتور و فیلم هایی مثل اون رو قبول ندارم و نمی بینم. به نظرم فیلم باید نزدیک به واقعیت باشه. هر چه فانتزی تر و غیر واقعی تر باشه، کمتر حرف حسابی توش هست و بیشتر برای خیره کردن چشمان بیننده و جلب نظر هواخواهان جلوه های ویژه تهیه شده.
مثلا فیلمی مثل 2012 هیچ نکته و مطلب به درد بخوری توش نیست. آدم فقط میخکوب این میشه که تکنولوژی چطور به داد انسان می رسه. همین. اینجور فیلم ها رو من اگر هم ببینم، یا به خاطر تعریف دیگران بوده، یا به این خاطر بوده که فروش خوبی داشته و میخوام که تجربه کنمش.
فیلم های کارتونی یادتون هست حتما؟ حتما یادتون هست. اما چیزی که شاید فراموش کرده باشید اینه که چرا اونموقع که بچه بودید بیشتر جذب اونها می شدید. تصور من اینه که قوه تخیل بچه ها با اونجور فیلم ها ارضا میشه و ارتباط برقرار میکنه. همه ما هنوز هم بعضی وقت ها بعضی از کارتون ها رو می بینیم. من که اگه تام و جری یا پلنگ صورتی باشه پای حتمی هستم. اما مثلا پسر شجاع رو با اینکه تو بچگی عاشقش بودم دیگه نمیتونم نگاه کنم.
در مورد فیلم های سینمایی هم همینطوره. من جذب این ژانر فیلم ها نمیشم اما اگه بخوام ببینمشون، یا باید کسی بهم توصیه کرده باشه، یا علاقه عموم رو دیده باشم. یکی از این نوع فیلم ها، آواتار هست. حتما دیدیدش یا دست کم اسمش رو شنیدید. این فیلم رو من به دلیل استقبال عمومی که ازش شده نگاه کردم. البته توصیه یکی از فامیل ها هم بود که اون رو به من داد.
آواتار روی من تاثیر زیادی گذاشت. خیلی به فکر فرو برد من رو. بر عکس خیلی ها که اون رو دیدند و از عشق و عاشقی اون صحبت می کنند، من نتیجه های دیگه ای ازش گرفتم که به نظر می رسه تاکید کارگردان روی اونها بوده. فیلم سعی میکنه به ما بگه طبیعت رو فراموش نکنیم. داره میگه ما خودمون بخشی از طبیعت هستیم و با بسیاری از کارها و تصمیمات، نمیتونیم بگیم که طبیعت و ما جدا شدیم. نمیشه گفت دنیا به 2 بخش «انسان» و «طبیعت» تقسیم میشه.
اگه تا بحال این رو ندیدید حتما سعی کنید ببینیدش. تقریبا 1 ساعت اول فیلم من رو که خسته کرد اما شما رو نمیدونم. داستان از 1 ساعت دوم قوام پیدا میکنه. مساله مهم در این فیلم، آشنایی یک انسان با طبیعتی هست که خودش رو جزو اون پیدا میکنه.
راستش رو بخواهید من هرگز جنگ ستارگان و ترمیناتور و فیلم هایی مثل اون رو قبول ندارم و نمی بینم. به نظرم فیلم باید نزدیک به واقعیت باشه. هر چه فانتزی تر و غیر واقعی تر باشه، کمتر حرف حسابی توش هست و بیشتر برای خیره کردن چشمان بیننده و جلب نظر هواخواهان جلوه های ویژه تهیه شده.
مثلا فیلمی مثل 2012 هیچ نکته و مطلب به درد بخوری توش نیست. آدم فقط میخکوب این میشه که تکنولوژی چطور به داد انسان می رسه. همین. اینجور فیلم ها رو من اگر هم ببینم، یا به خاطر تعریف دیگران بوده، یا به این خاطر بوده که فروش خوبی داشته و میخوام که تجربه کنمش.
فیلم های کارتونی یادتون هست حتما؟ حتما یادتون هست. اما چیزی که شاید فراموش کرده باشید اینه که چرا اونموقع که بچه بودید بیشتر جذب اونها می شدید. تصور من اینه که قوه تخیل بچه ها با اونجور فیلم ها ارضا میشه و ارتباط برقرار میکنه. همه ما هنوز هم بعضی وقت ها بعضی از کارتون ها رو می بینیم. من که اگه تام و جری یا پلنگ صورتی باشه پای حتمی هستم. اما مثلا پسر شجاع رو با اینکه تو بچگی عاشقش بودم دیگه نمیتونم نگاه کنم.
در مورد فیلم های سینمایی هم همینطوره. من جذب این ژانر فیلم ها نمیشم اما اگه بخوام ببینمشون، یا باید کسی بهم توصیه کرده باشه، یا علاقه عموم رو دیده باشم. یکی از این نوع فیلم ها، آواتار هست. حتما دیدیدش یا دست کم اسمش رو شنیدید. این فیلم رو من به دلیل استقبال عمومی که ازش شده نگاه کردم. البته توصیه یکی از فامیل ها هم بود که اون رو به من داد.
آواتار روی من تاثیر زیادی گذاشت. خیلی به فکر فرو برد من رو. بر عکس خیلی ها که اون رو دیدند و از عشق و عاشقی اون صحبت می کنند، من نتیجه های دیگه ای ازش گرفتم که به نظر می رسه تاکید کارگردان روی اونها بوده. فیلم سعی میکنه به ما بگه طبیعت رو فراموش نکنیم. داره میگه ما خودمون بخشی از طبیعت هستیم و با بسیاری از کارها و تصمیمات، نمیتونیم بگیم که طبیعت و ما جدا شدیم. نمیشه گفت دنیا به 2 بخش «انسان» و «طبیعت» تقسیم میشه.
اگه تا بحال این رو ندیدید حتما سعی کنید ببینیدش. تقریبا 1 ساعت اول فیلم من رو که خسته کرد اما شما رو نمیدونم. داستان از 1 ساعت دوم قوام پیدا میکنه. مساله مهم در این فیلم، آشنایی یک انسان با طبیعتی هست که خودش رو جزو اون پیدا میکنه.
